Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Παγίδα.

Πανοπλία, αλυσίδες, εγκλεισμός. Ανελέητο παιχνίδι. Σκιά, σώμα. Υπόνοια, σκέψη. Κρύβομαι καλά. Δεν βγαίνω από την επτασφράγιστη κρυψώνα μου ούτε για να φτάσω ως το ψυγείο. Αδυνατίζω. Αδυνατίζω. Μικραίνω. Χάνομαι. Μ' απορροφά το ξύλινο πάτωμα. Δε θα με βρεις. Σαράκι γίνομαι και ροκανίδι. Παίζω με εξατμίσεις. Αφανίζω τις ατλαντίδες και τη ζωή μου. Παίζω δυνατά. Με τρώω κι επιβιώνω.Κι εκεί που είμαι σίγουρη για την επιλογή μου, με βρίσκεις και με τρως, γιατί η οσμή του απαγορευμένου είναι πιο έντονη απ' όλες τις προσβάσιμες μυρωδιές του κόσμου. Παγιδεύτηκα στο σενάριο και στο στόμα σου ή μήπως σε παγίδευσα για να σε βγάλω από την σπηλιά όπου χρόνια κρυβόσουν από όλους;


10 σχόλια:

  1. Μ΄άρεσε αυτό το κείμενο, το καταλαβαίνω ως το μεδούλι του μέχρι εκεί που λέει: και ροκανίδι. Όμως αφού όλα είναι κοντά στο τίποτα θετικό είναι, άλλωστε κι ο Ελύτης το είπε, πως απ' το ελάχιστο πας πιο σύντομα οπουδήποτε. Τώρα το οπουδήποτε θέλει προσωπική ερμηνεία και λίγη θέληση στην κατεύθυνση, γιατί κι ο χαμός οπουδήποτε είναι. Καλό μήνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο χαμός βρίσκεται παντού. Η λύτρωση πουθενά. Το υποκειμενικό της προσωπικής ερμηνείας είναι που διαιωνίζει τη μαγεία, ακόμη και της παγίδας!

      Διαγραφή
  2. το προαιώνιο ερώτημα...
    δεν γλυτώνουμε με το να κρυβόμαστε απ ό,τι μέσα μας κουβαλάμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρώτα ο θύτης πέφτει στην παγίδα του και μετά το θύμα. Η καλύτερη κρυψώνα είναι το να μην κρύβεσαι. Ένα φύλλο, για να μην το βρει κανείς, πιο αποτελεσματικά το κρύβεις στο ...δάσος!

      Διαγραφή
  3. Η οσμή του απαγορευμένου... αν αφαιρέσεις τελικά τις οσμές, έχεις το επόμενο βήμα στην 'εξέλιξη'... και το πιστοποιητικό θανάτου της επαφής... (εισέρχομαι πάντα έτοιμος τάχα αλλά ο αιφνιδιασμός μου κλείνει το στόμα...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφαιρώντας τις αισθήσεις και τις επιθυμίες ανυψώνεται το ον. Η μόνη απαραίτητη, είναι η επιθυμία επιβίωσηςπου ακονίζει την αντοχή της τριγυρίζοντας γύρω από την παγίδα της μεγάλης απαγόρευσης, του θανάτου.

      Διαγραφή
  4. Εδώ διαφωνούμε βέβαια αλλά δεν έχει σημασία... (δεν υπάρχει αυτό που ανέφερες ως 'επιθυμία' επιβίωσης... είναι κάτι πολύ διαφορετικό... αλλά έστω... επίσης δεν χρειάζεται καμιά ανύψωση... γείωση χρειάζεται... είμαστε όντα αναφορικά, οι ουρανοί είναι για άλλους...) εύχομαι ένα 2015 πλήρες εμπειριών...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακυρώνοντας την δέσμευση της βαρύτητας που ορίζει ως διαχωριστική γραμμή γείωσης/ανύψωσης το 'ανάμεσα' ουρανού - γης, τότε όλες οι εξελικτικές διαδικασίες μάς οδηγούν στην ανύψωση του εγώ, έναντι αυτού που ήμασταν ως τώρα!
      : )

      Διαγραφή