Πρέπει να με αλλάξεις

Βούλιαξα σ'αυτό το έλος μιας σχέσης που ίδια μένει τόσα χρόνια। Τόσες στιγμές χωρίς προσωπικότητα। Ίδιες। Ανούσια ίδιες και μικρές। Και εγώ μέσα στο χωλ, στο σαλόνι, στο δωμάτιο, στο μπάνιο, σαν έπιπλο που αλλάζει θέση, αλλά όχι δυναμική।
Πίνω τον καφέ μου। Σχεδόν χλιαρό, εδώ και ώρα। Χαζεύω έξω। Κουράστηκα। Πίστεψέ με। Θέλω να μου δώσεις το χέρι σου ή να γυρίσεις την πλάτη σου। Να με σκουντήξεις। Να με σπρώξεις। Να φοβηθώ μην σε χάσω। Να ζεστάνεις πάλι τον καφέ। Να αλλάξεις τη θερμοκρασία του δωματίου। Να βγάλω τα ρούχα μου ή να ντυθώ πιο ζεστά। Να με αιφνιδιάσεις। Να σε περιμένω από εκεί και να έρχεσαι ανάποδα ή να μην έρχεσαι καθόλου। Να καθυστερείς σαν την άνοιξη και να με πονάς।
Κουράστηκα να είμαι προβλέψιμη। Να είσαι κι εσύ। Να είναι και η σχέση μας। Πρέπει να με αλλάξεις। Πρέπει να σε αλλάξω।
Οι εποχές αλλάζουν। Η ζωή ανανεώνεται। Γιατί όχι κι εμείς;
Πέρασαν οι απόκριες। Δεν φοράω μάσκες, αλλά όταν έρθεις από τη δουλειά δε θα με γνωρίσεις। Αλλάζω। Κι όσο αλλάζω σου μοιάζω και είναι δύσκολο να με δεχτείς ή να με πολεμήσεις। Γιατί όλοι μας δύσκολα δεχόμαστε τον εαυτό μας, όμως και δύσκολα τον πολεμάμε।
Αυτό το δύσκολο κομμάτι της συμβίωσης θα αναθερμάνει τη σχέση μας και το φιλί μας θα το ζητάμε και δε θα το δίνουμε από συνήθεια।
Σου στέλνω μύνημα επείγον। Πρέπει να με αλλάξεις। Πρέπει να σε αλλάξω। αλλιώς...

Μην περιμένεις

Βγήκε για λίγο το βλέμμα της έξω από το παράθυρο। Το χρόνο τον νιώθεις όταν σφίγγει γύρω σου τη μεζούρα του। Την μετρούσε εδώ και ώρα। Κάτι του ξέφευγε κι όλο από την αρχή μετρούσε τα μακριά της δάχτυλα, τη λεπτή της μέση, τα πόδια της, το πλατύ χαμόγελο। Κι απορούσε με το κουράγιο της να γελά।

Τελευταία μέρα। Αύριο έρχεται η άνοιξη। Εκείνη θα λείπει। Κανονίστηκε το δρομολόγιο। Με το νυχτικό θα ταξίδευε। Ο οδηγός είχε έρθει ξημερώματα। Λίγο πριν μυρίσει άνοιξη ο αέρας। Εκείνη έγυρε στο μαξιλάρι। Έκλεισε τα μάτια και με έναν αναστεναγμό χάθηκε στο ταξίδι।
Μην περιμένεις। Πάντα έρχεται η άνοιξη । Όμως κάποιες φορές έρχεται αργά।
Τόσα λουλούδια ανθισμένα। Τι να τα κάνω όταν δεν έχω παράθυρα ανοιχτά εκείνα τα όμορφα μάτια της να δουν αυτό που βλέπω;

Μην περιμένεις।Πάντα έρχεται η άνοιξη। Όμως κάποιες φορές έρχεται αργά।

Ο χορός της βροχής

Τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει το σύννεφο। Αν είναι να βρέξει, θα βρέξει। Με μαγικά ή χωρίς.
Κάποιες φορές όμως μπορείς να αρχίσεις μόνη σου έναν χορό της βροχής। Με σύννεφο ή χωρίς.
Κάτω από την ξαστεριά σηκώνω μόνη μου σύννεφο κίνησης και πλένω, ξεπλένω το σώμα και την καρδιά στις πρώτες στάλες। Δεν θέλω καταιγίδες। Μία ψιχάλα μου αρκεί। Θα χρειστεί πιο πολύ χρόνο। Όμως δε βιάζομαι। Οι πιο όμορφες εμπειρίες πίνονται χωρίς βιασύνη। Σαν να ήρθες πρώτη στο ραντεβού। Κάθισες στο τραπέζι μέσα στη βροχή και περιμένεις κάποιον που έχει αργήσει, μα είσαι σίγουρη πως θα έρθει। Με διαβατήριο ή χωρίς।

(Πως γίνεται οι λαθραίοι να μένουν περισσότερο στη βροχή σου;)

Επιστροφή στο μονοπάτι του έρωτα

Ξεκίνησα εγώ και ο δρόμος του έρωτα με έφερε σε σένα। Μπέρδεψα τον εαυτό μου με προσμήξεις δικές σου। Χάθηκα στο εμείς και τώρα πια σου μοιάζω। Ακόμη κι όταν μισώ τον καθρέφτη που μου το θυμίζει σε κάτι στιγμές μοναξιάς। Και το στόμα μου ψιθυρίζει λόγια του έρωτα। Λόγια δικά σου।
Έμαθα πώς οι δύο γίνονται ένα। Τώρα ποιος θα μου δείξει το αντίθετο; Πως θα βρω σε ποιο σημείο άφησα το σχήμα μου στο μονοπάτι του έρωτα; Και να σκεφτείς πως ξέχασα να ρίξω ψιχουλάκια επιστροφής। Απλά γιατί ήμουν σίγουρη πως δε θα χρειαστεί να γυρίσω πίσω।

Πανσέληνος

μισό φιλί

μισό φεγγάρι

ίδιος στόχος



Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Τέλος πρώτης συνεδρίας αστεροειδών

Τόσα αστέρια σε ένα βλέμμα. Συνάντηση πρώτη. Σε μία αίθουσα αναμονής να περιμένω το μοιραίο. Όλα σχεδιάστηκαν πριν χρόνια. Προτού γεννηθώ. Προτού γεννηθείς. Μπορεί να γεννηθήκαμε για να συναντηθούμε. Ο χρόνος διακλαδωτά κυλά. Οι στιγμές μοιάζουν σαν διλήμματα επί διλημμάτων και τις ζήσαμε όλες.

Πλούσια ήρθα σε σένα. Μη νοιώθεις ότι σε περιμένω για να κερδίσω αναμνήσεις ή εμπειρίες. Όλα τα περιφερειακά τα έζησα. Τώρα ήρθε η ώρα να ζήσω την ουσία. Μαζί σου να βάλω τέλος στην πρώτη συνεδρία αστεροειδών και να περάσουμε στη δεύτερη φάση της ζωής μας. Πρώτη η πρόβα. Τώρα μαζί σου, η πρεμιέρα μου.

Λείπω

Ξεγυμνώνεις τη ζωή με αυτή την απουσία. Μία αόρατη βροχή ξεπλένει τα χρώματα και όλα λείπουν. Όσο επιμένεις, αρχίζω να λείπω κι εγώ. Από μένα. Φταίει που έμαθα να υπάρχω φορώντας το ρούχο σου. Τόσο φθαρμένο από τα αγγίγματα, κι όμως ακόμη μου ταιριάζει απόλυτα. Σαν να ράφτηκε για μένα. Ο καθρέφτης ψεύτης. Δείχνει όλες τις ατέλειες. Τα δάκρυα που σκίζουν τις ραφές. Τον πόνο που ξηλώνει τα κουμπιά του. Την θλίψη που κόβει τις ράντες.
Και το φόρεμα πέφτει. Γυμνή στον καθρέφτη μου. Τι περιμένεις; Πόσο να ανοίξω το παράθυρο για να νιώσεις πόσο κρύο κάνει εδώ μέσα;
Λείπω. Με τον καιρό ίσως επιστρέψω ξανά. Μπορεί όμως και να με προλάβεις.

Μου λείπεις

Mου λείπεις. Έμεινε η φωνή μόνο με τη σκιά της. Έχουν σκιά οι φωνές; Ξέχασα να σε ρωτήσω πριν φύγεις. Κρατάω μέσα στα χέρια μου τον ήχο σου. Η νύχτα δύσκολα περνά απέναντι. Σπάνε οι σιωπές και δεν αντέχουν τόση μοναξιά.

Σου ζητώ να μου στείλεις λίγο άνεμο.Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Μου λείπεις. Και χρειάζομαι οπωσδήποτε λίγο φως, λίγο άνεμο και λίγο φιλί.

Φώτα

Όταν έρχεσαι ανάβουν όλα τα φώτα.
Τα φώτα στο δρόμο που διασχίζεις, τα κεριά στις εκκλησίες που προσεύχομαι, τ' αστέρια στον ουρανό που ελπίζω, τα μάτια μου που συνήθως είναι σκοτεινά, οι εμπρησμοί στο σώμα μου που σου χαρίζεται, οι προβολείς στο μικρό θεατρικό του έρωτά μας, οι συναγερμοί μου γιατί αποσυντονίζομαι, η ένδειξη της εξόδου κινδύνου για να προλάβω να σώσω λίγο πάθος για την επόμενη φορά.

Θυμάσαι; Πάντα σου το έλεγα: να χωρίζουμε πριν πιούμε όλα τα φιλιά. Πριν καταναλώσουμε όλη την ενέργεια στο "άναμμα" του έρωτά μας. Ας αφήσουμε μερικά φώτα για την επόμενη φορά. Να έχει λόγο η καρδιά να χτυπάει. Να παράγει ρεύμα ερωτικό.

Κλείνω τους διακόπτες μου. Μέχρι την επόμενη φορά θα σε περιμένω στο βαθύ σκοτάδι μου.

Σταματάω το χρόνο

Δεν κουνιέμαι. Μένω ακίνητη πάνω στη μουσική. Σταματάω τον προσωπικό μου χρόνο. Ούτε αναπνέω. Μόνο με την καρδιά μετράω μερικές στιγμές. Όμως, αυτές αξίζουν όσο όλες οι άλλες μαζί.