Σκόρπια παιχνίδια

Στο χαλί:

οι γόβες μου, η ζώνη σου, η φούστα μου, το πουκάμισό σου, κούκλες, στρατιωτάκια, πάζλ, επιτραπέζια, επιμορφωτικά, επιδαπέδια, η ζωή μου, η ζωή σου, ο καβγάς, όλα μπίλιες, εγώ κι εσύ. 

Σκόρπια παιχνίδια. Με στριμώχνεις και προηγείσαι.
Στα δύσκολα πάντα παίζω με τις λέξεις.

Φάκα

Πίστευες. Πίστευα. Μύρισες τροφή. Μύρισα ευκαιρία. Χώθηκα στο παιχνίδι. Χώθηκες στη σκέψη μου. Τώρα περιμένουμε και οι δύο το θόρυβο της φάκας που συλλαμβάνει ισόβια το ποντίκι της πονηριάς μας.
Πιστεύεις ακόμα;

Μία ζαριά

Είχα πει (αν γυρίσεις πίσω θα θυμηθείς):
η απόσταση που μας χωρίζει πρέπει να μείνει μετρήσιμη, ειδάλλως το φώς θα στερεοποιηθεί και η ζωή θα αποκτήσει τόσο βάρος που τα σώματα δε θα μπορούν να το σηκώσουν και ο χρόνος μολύβι δε θα μπορεί να μετρηθεί από τους χτύπους της προσμονής μας.

Έτσι δένονται οι βράχοι στο λαιμό των εραστών και βυθίζονται οι Πομποιίες στο μείον άπειρο της κραυγής.
Τώρα παίζουμε στα ζάρια την επιλογή μας. Να κρυσταλλώσουμε το βήμα ή να το επιταχύνουμε αδυσώπητα.

Αυτός που φέρνει τα δώρα

Μελαχρινές, καστανές, ξανθές και κοκκινομάλλες, λυγερόκορμες, κράχτες καταστημάτων, χαμογελαστές, μακιγιαριμένες άψογα, ντυμένες με την κομψή στολή εργασίας, προωθούν τα προϊόντα, τις υπηρεσίες, τα είδη του καταλόγου.
Το βράδυ κατάκοπες, στο σπίτι, με τις πυτζάμες, αμακιγιάριστες, απλές, με τα μαλλιά αλογοουρά, με τις παντόφλες του γκούφυ, με την πλεχτή κουβέρτα στον καναπέ να αντικαθιστά την αγκαλιά που λείπει και να υποκαθιστά το κλειστό καλοριφέρ.
Τα μεσάνυχτα ο κόμπος στο λαιμό. Τα κλουβιά, οι βιτρίνες, οι τηλεοράσεις έχουν σβήσει τα φώτα τους. Τα δώρα αργούν ή έρχονται νωρίς, όταν ακόμη δεν μπορείς να τα εκτιμήσεις.
Κάπου υπάρχει κάποιος που έρχεται στην ώρα του.
Περιμένω κι εγώ εσένα, που υποσχέθηκες φέτος να έρθεις "ακριβώς", και να φέρεις όσα δώρα έμειναν να ανοίξει η ζωή μας.

Γέφυρα

Παίζαμε με το χώρο κι ο αέρας γεφύρωνε το πάνω με το κάτω. Ώσπου ήρθε η σειρά σου. Να περάσεις ανάμεσα από τη ζωή μου και το όνειρο.

Δικό σου και δικό μου

Είχαμε στη μέση το φιλί. Παλεύαμε να το χωρίσουμε. Να πάρει ο καθένας το κομμάτι του. Εγώ το δικό μου κι εσύ το δικό σου. Μέχρι που έλιωσε από τη  θερμότητα και μείναμε ο ένας με τα χείλη του άλλου, δικά του!...

Κλωστή

Κόκκινη κλωστή δεμένη.
Δέθηκα στο κρεβάτι. Υποσχέθηκες παραμύθι. Λύθηκα στο κλάμα. Υποσχέθηκες αγκαλιά.
Μετά άρχισε να φυσά και σηκώθηκε κύμα. Αρχίσαμε να πλέουμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ενώνονται τα νερά, είπες. Πίστεψα το ψέμα σου, μέχρι που βούτηξα στο ποτήρι με τις αλήθειες σου και ένιωσα απομόνωση από το παραμύθι που μου υποσχέθηκες.

Άρωμα

Μυστικά πια σε επισκέπτομαι. Κλειστές οι πόρτες. Τρυπώνω κάτω από τις απαγορεύσεις. Κάνεις αδιάφορος πως κοιμάσαι. Γίνομαι αδιαφορία και ξαπλώνω δίπλα σου. Με αγκαλιάζεις και ζεσταινόμαστε. Νιώθεις τη μοναξιά σου να ομορφαίνει. Ξεχνάς πως χωρίσαμε. Δε σου θυμίζω τίποτε γνώριμο. Έχω αλλάξει. Πήρα το σχήμα σου. θυμίζω εσένα. Με αγαπάς. Πάλι με σφίγγεις σαν να έχεις αγκαλιά τη μοναξιά σου. Μένω ακίνητη. Αγκαλιά.

Μέχρι τη στιγμή που σκορπίζει τριγύρω το άρωμά μου. Εκείνο το επικίνδυνο άρωμα της επιθυμίας μου όταν σε θέλω.

Ηδονή

Ηδονή να σου λείπω και να μην μπορείς τίποτε να κάνεις. Να ξέρεις πως περισσότερο μου λείπεις, μα δε θα το ομολογήσω ποτέ.
Τουλάχιστον όχι πριν εξαντληθούμε και οι δύο περιμένοντας.

Αποκάλυψη

Τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται.
Όλα είναι όπως τα νομίζεις.
Use your imagination.