Black hair, Red heart, Brown eyes

Όταν τελείωναν οι μπογιές στην κασετίνα χρησιμοποιούσα αυτοσχέδιες για να ολοκληρώσω την ζωγραφιά. Το βερνίκι των νυχιών, το κραγιόν, το διορθωτικό, κάτι ξεχασμένα αρωματικά κεριά. Μετά άναβα το γκαζάκι και έκαιγα την άκρη από το χαρτόνι. Σκληρό χαρτί. Σκληρή ζωή. Δύσκολα καίγεται.
Έτσι ζωγράφιζα μικρή.
Πλέον έπαψα να ζωγραφίσω. Η ζωή ζωγραφίζει πια. Μου επιστρέφει σκληρά υλικά με τρυφερές μορφές και θέλει χρώμα από τα μαλλιά, τα μάτια, την καρδιά μου για να ολοκληρώσει το έργο της...
Προσφέρω όσα ζητήσει και πιο πολλά. Και περιμένω να δω πώς θα χρησιμοποιθήσει το διάφανο από τα δάκρυα που αντί να ζωγραφίσει γραμμές, τις σβήνει...

Άλλη

Διασχίζω το δρόμο μαζί με τους πολλούς. Οι δρόμοι άγονοι και μπερδεμένοι. Το τσιμέντο το καταλαβαίνω. Το χώμα, γιατί;  Ξένη κι άγνωστη μπροστά σε ανακριτές και ζητιάνους. Φορώ ακόμη το εφαρμοστώ ταγέρ. Η σιλουέτα μου διαγράφεται καλλίγραμμη γιατί παίρνει το σχήμα του κορμιού και όχι της ψυχής. Δείχνω ταυτότητα. Δεν με πιστεύει κανείς. Δεν μου επιτρέπεται η είσοδος. Άλλο χρώμα μαλλιών, ματιών και τα χείλη πιο σαρκώδη. Μη φανταστείς! Είναι από τα δαγκώματα. Δαγκώνομαι κάθε φορά που οι καταστάσεις ζορίζουν.  Δαγκώνομαι κάθε φορά που σε σκέφτομαι δίπλα μου. Εγώ είμαι, μα δε με πιστεύει πλέον κανείς. Το εκμεταλλεύομαι και τους δηλώνω άλλο όνομα, άλλη ιδιότητα. Κι όλα τα εγκλήματα που κάνω καταγράφονται στο όνομα της Άλλης.

Χρώμα

Δεν τα βάφω ποτέ. Το στόμα πρέπει να βάφει, όχι να βάφεται. Όταν σου μοιάζει αχνό το κόκκινο χρώμα τους, δάγκωσε το μήλο. Η δυσαρμονία της δαγκωματιάς με πονά.
Ο πόνος με θυμώνει. Ο θυμός είναι που πιο κόκκινα κάνει τα χείλη μου κι εμένα ολόκληρη.

Σκόρπια παιχνίδια

Στο χαλί:

οι γόβες μου, η ζώνη σου, η φούστα μου, το πουκάμισό σου, κούκλες, στρατιωτάκια, πάζλ, επιτραπέζια, επιμορφωτικά, επιδαπέδια, η ζωή μου, η ζωή σου, ο καβγάς, όλα μπίλιες, εγώ κι εσύ. 

Σκόρπια παιχνίδια. Με στριμώχνεις και προηγείσαι.
Στα δύσκολα πάντα παίζω με τις λέξεις.

Φάκα

Πίστευες. Πίστευα. Μύρισες τροφή. Μύρισα ευκαιρία. Χώθηκα στο παιχνίδι. Χώθηκες στη σκέψη μου. Τώρα περιμένουμε και οι δύο το θόρυβο της φάκας που συλλαμβάνει ισόβια το ποντίκι της πονηριάς μας.
Πιστεύεις ακόμα;

Μία ζαριά

Είχα πει (αν γυρίσεις πίσω θα θυμηθείς):
η απόσταση που μας χωρίζει πρέπει να μείνει μετρήσιμη, ειδάλλως το φώς θα στερεοποιηθεί και η ζωή θα αποκτήσει τόσο βάρος που τα σώματα δε θα μπορούν να το σηκώσουν και ο χρόνος μολύβι δε θα μπορεί να μετρηθεί από τους χτύπους της προσμονής μας.

Έτσι δένονται οι βράχοι στο λαιμό των εραστών και βυθίζονται οι Πομποιίες στο μείον άπειρο της κραυγής.
Τώρα παίζουμε στα ζάρια την επιλογή μας. Να κρυσταλλώσουμε το βήμα ή να το επιταχύνουμε αδυσώπητα.

Αυτός που φέρνει τα δώρα

Μελαχρινές, καστανές, ξανθές και κοκκινομάλλες, λυγερόκορμες, κράχτες καταστημάτων, χαμογελαστές, μακιγιαριμένες άψογα, ντυμένες με την κομψή στολή εργασίας, προωθούν τα προϊόντα, τις υπηρεσίες, τα είδη του καταλόγου.
Το βράδυ κατάκοπες, στο σπίτι, με τις πυτζάμες, αμακιγιάριστες, απλές, με τα μαλλιά αλογοουρά, με τις παντόφλες του γκούφυ, με την πλεχτή κουβέρτα στον καναπέ να αντικαθιστά την αγκαλιά που λείπει και να υποκαθιστά το κλειστό καλοριφέρ.
Τα μεσάνυχτα ο κόμπος στο λαιμό. Τα κλουβιά, οι βιτρίνες, οι τηλεοράσεις έχουν σβήσει τα φώτα τους. Τα δώρα αργούν ή έρχονται νωρίς, όταν ακόμη δεν μπορείς να τα εκτιμήσεις.
Κάπου υπάρχει κάποιος που έρχεται στην ώρα του.
Περιμένω κι εγώ εσένα, που υποσχέθηκες φέτος να έρθεις "ακριβώς", και να φέρεις όσα δώρα έμειναν να ανοίξει η ζωή μας.

Γέφυρα

Παίζαμε με το χώρο κι ο αέρας γεφύρωνε το πάνω με το κάτω. Ώσπου ήρθε η σειρά σου. Να περάσεις ανάμεσα από τη ζωή μου και το όνειρο.

Δικό σου και δικό μου

Είχαμε στη μέση το φιλί. Παλεύαμε να το χωρίσουμε. Να πάρει ο καθένας το κομμάτι του. Εγώ το δικό μου κι εσύ το δικό σου. Μέχρι που έλιωσε από τη  θερμότητα και μείναμε ο ένας με τα χείλη του άλλου, δικά του!...

Κλωστή

Κόκκινη κλωστή δεμένη.
Δέθηκα στο κρεβάτι. Υποσχέθηκες παραμύθι. Λύθηκα στο κλάμα. Υποσχέθηκες αγκαλιά.
Μετά άρχισε να φυσά και σηκώθηκε κύμα. Αρχίσαμε να πλέουμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ενώνονται τα νερά, είπες. Πίστεψα το ψέμα σου, μέχρι που βούτηξα στο ποτήρι με τις αλήθειες σου και ένιωσα απομόνωση από το παραμύθι που μου υποσχέθηκες.