Αλυσίδα ευχών

Πλησιάζει η μεγάλη στιγμή, το διαιθάνομαι. Μικρή πίστευα στον άγιο Βασίλη. Σήμερα ξέρω.
Ετοιμάστηκα σαν να πρόκειται να παρεβρεθώ σε μία επίσημη εκδήλωση. Δε θα πάω πιο πέρα από το δωμάτιό μου. Ότι ζητήσω, θα το ζητήσω από μένα. Θα ορκιστώ στην αλυσίδα των ευχών, πως θα προσπαθήσω να πραγματοποιήσω τις ευχές μου. Μπροστά στον καθρέφτη της αλήθειας, εγώ ενώπιόν μου, υπόσχομαι.
Βγάζω τη χρυσή αλυσίδα από το λαιμό μου. Κάθε κρίκος είναι και μία ευχή. Έχω έτοιμο το χαρτάκι. Όλη τη χρονιά το συμπλήρωνα. Σήμερα η μέρα των ευχών.

Μαγικά ξόρκια δεν υπάρχουν.
Κούνησε τα χέρια σου στο πέλαγος για να σωθείς.
Κούνησε τα χέρια σου στη ζωή για να αποκτήσεις.

Ένας άνθρωπος, μόνο ένας.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι μαγικοί. Στα χέρια τους κρατούν χρώματα παράξενα, που δεν τα έχεις δει πουθενά. Περπατάνε ήσυχα στην σωστή πλευρά του δρόμου, χωρίς να προκαλούν την προσοχή σου. Είναι αθέατοι, όμως η αύρα τους χρωματίζει το σκούρο σακάκι. Αν καταφέρεις να αποσπάσεις μία ματιά τους, μπορείς να νιώσεις τη μαγεία τους.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μιλάνε μονοσύλλαβα. Μπορούν με λίγα λόγια να πουν πολλά. Μπορούν με λίγες πράξεις να φέρουν ευτυχία. Είναι ικανοί με απλά πράγματα καθημερινής ζωής να χτίσουν παραδείσους.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι υπεράνθρωποι. Ζουν ανάμεσά μας. Αν τύχει να ερωτευτείς ένα από αυτούς, η ζωή σου απότομα αλλάζει. Μαθαίνεις δίπλα τους να βλέπεις τη μαγεία των πραγμάτων.
Ένας τέτοιος άνθρωπος φωτογραφίστηκε αόρατα πίσω από αυτό το κείμενο. Δεν το ξέρει. Όμως, το ομολογούν οι λίγες λέξεις που έχουν το άρωμά του.

Τι άρωμα φοράς σήμερα;
Εγώ ακόμη φοράω το άρωμα που μου χάρισες.
Το άρωμα της μαγείας.

Να μου θυμίζεις

Εγώ εύκολα ξεχνάω. Ξεχνάω πώς περνάει γρήγορα ο καιρός και πάλι κοντεύουν Χριστούγεννα. Ξέχασα τι δώρο μου ζήτησες όταν σε ρώτησα τι θέλεις πιο πολύ. Σαν αφηρημένη τελευταία χάνομαι σε ένα χάσμα ανάμεσα στα σημαντικά και στα ασήμαντα. Τότε σε χρειάζομαι πιο πολύ.


Να μου θυμίζεις τις ημερομηνίες της χαράς. Να θυμάμαι να νιώθω ευτυχισμένη. Να μου θυμίζεις τα παιδικά τραγούδια. Το λόγο που ακόμη επιμένουμε να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, ενώ γύρω μας δεν μπορώ να βρω τόσες ανθρώπινες καρδιές να στολίσω το δέντρο μας. Να μου θυμίζεις όσα ξεχνάω με τη θέλησή μου. Να μου θυμίζεις ... γιατί κάποια στιγμή στα αλήθεια θα ξεχάσω ότι έζησα!

Μπλέχτηκες

Πόσες φορές σε ένιωσα να μπλέκεσαι μέσα στα μαλλιά μου! Σαν χτένα που χαϊδεύει τους κόμπους που κάνουν οι μπούκλες στο παιχνίδι τους με τον άνεμο.

Πόσες φορές σε ένιωσα να μπλέκεσαι μέσα στα φύλλα της καρδιάς μου και να χάνεις το δρόμο για την έξοδο και να μένεις χωρίς ανάσες περιμένοντας το φιλί!

Πόσες φορές σε ένιωσα να μπλέκεσαι μέσα στη φούστα μου! Και εκεί κλείνοντας τα μάτια γίνομαι αόρατη και μπλέκομαι κι εγώ με τις επιθυμίες σου!

Αόρατο ύφασμα

Είχα ακούσει ένα παραμύθι. Κάποιος πονηρός είχε ξεγελάσει ένα βασιλιά. Προσποιήθηκε τον ράφτη και του έφτιαξε μία αόρατη φορεσιά. Έπεισε το βασιλιά πως ήταν τόσο όμορφα ντυμένος, που εκείνος βγήκε από το παλάτι γυμνός. Όλοι σάστισαν, μα ο βασιλιάς είχε πειστεί τόσο, που έπειθε με τα ίδια επιχειρήματα τους χωρικούς.

Απόψε βγήκα στο μπαλκόνι γυμνή. Φοράω μόνο τα χάδια σου, κουμπωμένα στην πλάτη μου. Οι γείτονες τέτοια ώρα κοιμούνται. Δε θα με ρωτήσει κανείς γιατί. Το φεγγάρι μπορεί κάτι να τολμήσει να ρωτήσει, όμως η νύχτα έχει έτοιμη την απάντηση:
'τα ρούχα του έρωτα είναι από αόρατο ύφασμα φτιαγμένα.'

Κάτι κυλάει

Ακούγεται μία βοή. Σαν να έρχεται από μακριά. Όσες φορές σκέφτηκα να κλείσω τα μάτια, την άκουσα πιο δυνατή να με πλησιάζει. Κλείστηκα στη σπηλιά μου. Στο δωμάτιο με το σκούρο γραφείο και το φως να ανακρίνει τα γραπτά. Η βοή ακόμη πιο δυνατή. Σαν κύμα τεράστιο. Σαν ποτάμι αγριεμένο. Σαν βροχή που ήθελε να καταπιεί τον κόσμο. Εμένα. Φοβήθηκα. Δεν είχε σχήμα. Είχε μόνο βοή. Και όλο πλησίαζε. Όμως ερχόταν από μέσα μου.

Κυλάει η αγάπη; Είναι θάλασσα; Βροχή; Ποτάμι; και πώς χώρεσε όλη αυτή η βοή μέσα μου;
Το χέρι μου τρέμει. Πιάνω το μελανοδοχείο και χύνω όλο το χρώμα πάνω στο χαρτί. Αδειάζω τη θάλασσα και μένω να κολυμπάω εκεί. Εγώ, σαν νησί χωρίς σταθερό σημείο. Έρμαιο στο κύμα, που συνέχεια βάλλεται από το βοή που αναγγέλει τον ερχομό. Κάνει θόρυβο η αγάπη όταν έρχεται; Κυλάει η αγάπη στο αίμα; Παρασύρει νησιά;

The game

Δε θα σου πω ποιο είναι το ψέμα. Το παιχνίδι ακόμη συνεχίζεται. Δε θα σου μαρτυρήσω ούτε την αλήθεια. Οι κανόνες πάντα ήταν αυστηροί. Όποιος περάσει πρώτος τη διαχωριστική γραμμή χάνει. Όμως εσύ διπλωματικά συνέχεια απλώνεσαι μέσα μου, λέγοντας πως είμαι σώμα δικό σου και δεν παραβαίνεις τον κανόνα. Κι εγώ όλο πείθομαι. Μαγικά.

Αλήθεια, τι παιχνίδι είναι αυτό που παίζουμε τοσο καιρό;

Επέτειος

-Σ'αγαπώ, είπε το φιλί.
Τα χείλη απάντησαν με ένα ρίγος που κάνει την καρδιά να ερωτεύεται.Έτσι σε γνώρισα. Σαν φιλί. Σαν ρίγος.
Σαν σήμερα, ήταν η πρώτη μέρα της νοσταλγίας του φιλιού μας. Η πρώτη μέρα μετά το πρώτο ερωτικό μας δείπνο, με πρώτο πιάτο το φιλί. Ακόμη η γεύση του χορταίνει το στόμα μου. Δε θα ζητήσω άλλο δώρο.
Μόνο φίλα με.
Σήμερα έχουν επέτειο οι αναμνήσεις μας.

When I'm good, I'm very good, but when I'm bad, I'm better!

Πλησίασες με ευθύνη δική σου. Έτσι πάντα έμπαινες και στον έρωτα. Χωρίς να υπολογίσεις τις συνέπειες. Όλα τα λάθη τα απόλαυσες. Εμπειρίες, έλεγες. Με έμαθες να απολαμβάνω κι εγώ τα ελαττώματά μου. Από τότε που σε γνώρισα ακούω τη φωνή μου που κρυφά μαρτυρά:
When I'm good, I'm very good, but when I'm bad, I'm better!

Εσύ μου το έμαθες. Να μην κρύβω το θυμό. Να αφήνω τη λάβα να εκτοξευθεί ελεύθερη. Είχες πει ότι θα αντέξεις. Όμως, ξέρει κανείς να μας πει πού τελειώνει το πείσμα της γυναίκας;

Εγώ λέω στο φιλί. Μα και πάλι δεν είμαι σίγουρη. Όταν έρθεις, φόρεσε πανοπλία. Θα είμαι bad, αλλα έτσι πάντα είμαι better!

Ονειροπόληση

Σήμερα θέλω να μικρύνει ο κόσμος,να κάνω ενα βήμα και να έρθω εκεί. Σήμερα θέλω έναν κόσμο μινιατούρα και ένα απέραντο κενό, άδειος χωρος, για ν'απλωσουμε όσα δε ζησαμε ποτέ και να τα ζήσουμε όλα.
Προχωράς προς το παράθυρο. Προχωράω προς τον παράδεισο. Εσύ βγαίνεις από το παράθυρο σαν άνεμος, μπαίνεις επισκέπτης στη σκέψη μου. Τη διαβρώνεις και χάνομαι. Θα γραφτούν πολλά τραγούδια. Κανένα δε θα μας χωρέσει ολόκληρους.

Επικρατεί ένα μαύρο φόντο. Νεκρή μουσική από ένα παρελθόν που ξεχάστηκε. Εμείς πιασμένοι από το χέρι. Βραδινοί επισκέπτες του ονείρου. Ένα αστέρι προβολέας πάνω μας και μία αγκαλιά να μας χορεύει. Η σάλα χορού είναι άδεια. Σκονισμένη με χρονική σκόνη. Τόσα χρονια αχρησιμοποίητη! Τελευταίες ανάσες από ενα ζευγαρι που ενωθηκε για λίγο, μα με τόσο παθος, σε εναν χορο μεταμφιεσμενων. Κάπου μία αόρατη ορχήστρα αρχίζει να παίζει. Ακούγονται βήματα. Φοβάμαι. Σου πιάνω το χέρι. Πιο πολύ φοβαμαι τις σκιες των χορευτων. Δεν ξερω αν καταφερουμε να ξεπερασουμε την ιστορια
του χώρου.
Προχωράμε αργά. Κάπου πεσμένες δύο μάσκες. Τις καθαρίζω. Σου δίνω τη μία και φοράω την άλλη. Και τότε φωτίζεται μαγικά ο χωρος. Το φως πέφτει μονο εκει που χορευουν τα διάφανα ζευγάρια, σαν ερωτευμένα φαντάσματα. Ο θόλος άνοιξε και μπήκαν τ' αστέρια. Η αόρατη ορχήστρα κάνει αισθητή την παρουσία της. Δεν υπαρχει τιποτε γήινο γυρω μας.Μα νιωθουμε τα παντα. Σαν να είχαμε βρεθεί ξανά εδώ. Σαν να ζήσαμε μία αλλοτινή ζωή μαζί.
Οι χορεύτες ξεκίνησαν ήδη να χορευουν διπλα μας.Εμείς χαμένοι, ακομη να συγχρονιστουμε. Με κοιτας βαθια στα ματια. Τα ρουχα μου φθειρονται. Λιωνουν. Γεννιεται αλλο υφασμα πανω στο σωμα μου. Βραδινή εμφάνιση ονείρου. Το ίδιο συμβαίνει και με σένα.
Βρήκαμε το βήμα ή μας βρήκε αυτό. Ξετυλίχτηκε ο χορευτικός διάδρομος και τον περπατήσαμε σχεδόν πετώντας.
Οι μάσκες ταιριάζουν απόλυτα. Τα ρούχα το ίδιο. Η μουσική σαν να γράφτηκε για μας. Και όλα αναδύουν ένα άρωμα γνώριμο από τα πολύ παλιά μας χρόνια. Τότε που ζούσε μόνο η ιδέα ότι μπορεί να γεννηθούμε.
Κι όμως όλα μαρτυρούν ότι αυτή τη στιγμή την ξαναζήσαμε μαζί. Ίσως σε μία άλλη ζωή. Ίσως σαν δύο άλλα κορμιά. Όμως πάντα εγώ. Πάντα εσύ. Γιατί οι ψυχές μένουν αναλοίωτες μέσα στο χορό. Και ακόμη θυμάμαι το παλιό όνομά σου. Σε λέγανε έρωτα, θυμάμαι.